Met zijn penseel zet de kunstenaar een symbool neer dat voor iedereen iets anders betekent, maar dezelfde functie heeft: de fantasie te prikkelen. Zo creëren verhalen een droom-wereld die er voor eenieder anders uit ziet en anders voelt. Door taal te gebruiken om beelden en gevoelens te beschrijven gun je iedere lezer zijn eigen droom. Dat is wat verhalen voor
mij al van jongs af aan zijn: voeding voor dromen. Dromen die het leven zin geven. En wat kan de zin van het leven anders zijn, dan je leven zin te geven?

Labels

Laatste berichten

Hoorspel

Korte verhalen - donderdag 10 november 2011

Zesenveertig dagen uit het leven van een ander, in de palm van mijn hand. Het woog bijna niks; 42 gram. Ze zeggen dat je ziel 21 gram weegt. Op het moment dat je sterft, verliest je lichaam precies 21 gram. Het apparaat had dus het gewicht van twee zielen. De bijbehorende lichamen vond ik in de badkuip; een zwangere vrouw met doorgesneden polsen. De memorecorder had ik zo’n drie maanden geleden in mijn brievenbus gevonden, met de opdracht “luister naar mij”. Ik had het ding aangezet. De volledige vier gigabyte aan geheugen was volgeluld. Ik word al ongeduldig als een YouTube filmpje langer dan drie minuten duurt. Wat dacht deze vrouw nu? Ik pakte mijn iPad en begon te googelen. Het ding bleek nog flink wat waard te zijn. Iemand had zo’n honderd euro door mijn brievenbus geduwd. Ik stond op om de iPad weer weg te leggen.
Precies op dat moment zei de memorecorder: “Sta op. Leg dat ding weg.”
“Nee”, antwoordde een andere stem.
“Leg dat ding weg, of ik ben weg.”
“Waar ben je bang voor?”
“Ik, bang? Jij bent bang. Je denkt dat als je alles opneemt, vastlegt, dat je dan niet vergeten zult worden, dat je dan iemand bent, maar je bent niemand, je bestaat niet, mensen zien je niet, dus luisteren ze niet naar je. Weet je wat, ga jij hier maar lekker in je eentje onsterfelijk zitten zijn, ik ga ondertussen gewoon leven, ok?”
“Met z’n tweeën.”
“Wat?”
“Ik ben niet alleen, we zijn met z’n tweeën. Ik ben zwanger.”

3:22 stilte. Toen voetstappen. Een deur sloeg dicht. Weer stilte.

“Hij heeft gehoord wat ik zei, maar hij heeft niet geluisterd naar wat ik heb gezegd. Alles heeft een betekenis. De man die mij net heeft verlaten, heeft zijn eigen doodvonnis getekend. Voor jou is het nog niet te laat. Luister naar mij. “

Deze vrouw was knettergek. Dit kon misschien toch nog wel eens interessant zijn. Ik besloot een dag college te skippen en smeerde een boterham terwijl ik de memorecorder verder liet spelen. De vrouw begon me uit te leggen dat ik de moeder was van haar ongeboren kind. Ik zou het moeten opvoeden, totdat het oud genoeg zou zijn om zijn eigen krachten te begrijpen. Ze wist niet wanneer dat zou zijn, ik zou het wel voelen wanneer het zo ver was. Ze had al voorspeld dat de vader van het kind zou weglopen, dus ik moest er ook rekening mee houden dat het kind zijn vader zou gaan vermoorden. Wederom was ze er niet zeker van wanneer dat zou gebeuren, maar ze beval me om desondanks van het kind te blijven houden.

Na een dag of zes begon ze me opdrachten te geven. Ik moest naar bepaalde winkels toe gaan, waar ik specifieke vertalingen van de Bijbel, de Koran, de Tenach, Gesprekken van Confucius, het boek “Een Cursus in Wonderen”, “L’être et le neant” van Sartre, “Der Antichrist” van Nietzsche en nog veel meer boeken zou kunnen vinden. Geïntrigeerd begaf ik me naar die winkels. Ik vond de boeken die ze noemde. En bij elk boek dat ik op de toonbank legde, kreeg ik te horen: “die is al betaald.” Deze boeken moest ik het kind gaan voorlezen, zodat het zou begrijpen waarom het ter wereld was gekomen.

Op de laatste dag hoorde ik het geluid van metaal tegen metaal, alsof ze een mes aan het slijpen was. Ze zei: “Dit is erg belangrijk. Als je niet precies doet wat ik zeg, zal je dochter het levenslicht nooit zien. Loop naar het parkje tegenover je flat.  Op een van de bomen heb ik een teken achtergelaten. Onder die boom heb ik de sleutel begraven. “

Ik voelde me erg bezwaard om bewapend met het tuinschepje van mijn benedenbuurvrouw elke boom in het park te gaan inspecteren, maar ik durfde niet af te wachten wat er zou gebeuren als ik de sleutel niet zou vinden. Het kostte me ruim een uur om de boom te vinden die ze bedoelde. Ze had er een liggende acht in gekerfd, het teken van oneindigheid. Ik schepte wat grond om rondom de boom en hoopte dat niemand me zo zag zitten. De sleutel glinsterde in het zonlicht. Ik had de memorecorder meegenomen en speelde die verder af. Ze gaf me een adres aan de andere kant van de stad. Ik nam de bus en stapte uit voor de oprit van een enorm vrijstaand huis.

“Het hek heb ik op slot moeten doen, je zult er overheen moeten klimmen. Als je bij de voordeur komt moet je hardop het vierde hoofdstuk van Der Antichrist voorlezen. Het is belangrijk dat je zorgt dat ik je goed kan horen, en dat je dochter je goed kan horen. Dit is het eerste wat ze moet horen van haar moeder. Lees het met een luide stem, en met liefde.“

Ik las: “De mens representeert geen vooruitgang naar iets beters, of sterkers, of hogers.”
Achter de deur hoorde ik de stem van de memorecorder zacht neuriën.
Ik las verder: “ Vooruitgang is een modern idee en daarom een verkeerd idee.”
De vrouw begon steeds luider te neuriën.
Ik verhefte mijn stem: “Wij zijn inferieur aan eerdere generaties en verdere ‘vooruitgang’ zal ons niet verheffen,”
Het begon nu op kreunen te lijken.
“verbeteren,”
Het leek wel of de vrouw pijn leed.
“of versterken.”
Ze begon nu te schreeuwen.
Ik schreeuwde terug: ”Maar succes in individuele gevallen is mogelijk, overal ter wereld en in alle culturen vinden we mensen van een hoger type, individuen die de mensheid overstijgen.“

Stilte. Met bevende handen stak ik de sleutel in het slot. Voorzichtig draaide ik de deur op een kier. Ik zag de rand van een badkuip. Het bleef stil. Ik draaide de deur verder open. Wat niet tegen de muren en het plafond was gespat, vormde een laagje bloed in de badkuip. De memorecorder zei: “Ik heb haar van mijn bloed ontdaan, nu is ze van jou.”

Reactie plaatsen

Naam

E-mail

Bericht

Reacties worden geladen...