Met zijn penseel zet de kunstenaar een symbool neer dat voor iedereen iets anders betekent, maar dezelfde functie heeft: de fantasie te prikkelen. Zo creëren verhalen een droom-wereld die er voor eenieder anders uit ziet en anders voelt. Door taal te gebruiken om beelden en gevoelens te beschrijven gun je iedere lezer zijn eigen droom. Dat is wat verhalen voor
mij al van jongs af aan zijn: voeding voor dromen. Dromen die het leven zin geven. En wat kan de zin van het leven anders zijn, dan je leven zin te geven?

Labels

Laatste berichten

What's up 32

Columns - maandag 13 december 2010

"Deze kaart is nog niet geactiveerd hè!" Ik voel hoe de zweetdruppeltjes onder mijn dikke winterjas lijntjes aan het vormen zijn. Hier had ik al over gehoord; er schijnen mensen in uniform rond te lopen die volledig vertrouwen op deze nieuwe techniek. Chips liegen niet. Ik had hier ook eigenlijk helemaal niet moeten zijn. Ik had al lang in Utrecht moeten zijn. Naast mij zit een verwarde Amerikaan die niet begrijpt waarom hij Schiphol passeert terwijl hij daar net vandaan kwam en tegenover me een student uit Amersfoort die er net achter komt dat hij toch beter in Schiphol had kunnen uitstappen. De opluchting dat ik nog wel de juiste omleiding aan het volgen ben, kan de teleurstellende mededeling dat Leiden-Utrecht ongeveer een uur gaat duren niet echt overstemmen. En dan zit ik ook nog met die ongeactiveerde kaart. "Dat kon nog niet, toch?", probeer ik zenuwachtig. "Jawel, dat kan sinds vandaag." Terwijl ik me herinner dat het uniform gelijk heeft, ontstaan er onder mijn winterjas allerlei geometrische patronen die Fibonacci ongetwijfeld enorm geboeid zouden hebben. Het duurt even voordat ik in de gaten krijg dat de conductrice me nu aan het uitleggen is hoe ik mijn OV-kaart kan activeren. Totaal overdonderd stamel ik dat ik dat dan vandaag nog zal doen,maar ze is al onderweg naar de volgende onwetende student. Als vervolgens in Utrecht blijkt dat ook de trein naar Eindhoven niet rijdt, trekt er een soort omgekeerde wave over perron 15. Ik besluit dan maar een poging te doen om mijn OV-kaart te activeren. Na een minuut of drie weet het apparaat me in gebroken Nederlands te vertellen dat "ophalen bestelling tijdelijk niet mogelijk" is. Ik geef toch de voorkeur aan een Nederlands sprekende medewerker van het postkantoor die er misschien langer dan drie minuten over doet, maar wel het gewenste resultaat weet te bereiken. Heb ik de leeftijd
al bereikt dat ik mag zeuren over de vooruitgang van
de technologie, of valt dit écht onder de categorie "vroeger was alles beter"?

Deze column is gepubliceerd in de rubriek What's up van het universiteitsblad Cursor van de Technische Universiteit Eindhoven in jaargang 52, op donderdag 21 januari 2010. Zie www.tue.nl/cursor

Reactie plaatsen

Naam

E-mail

Bericht

Reacties worden geladen...