Met zijn penseel zet de kunstenaar een symbool neer dat voor iedereen iets anders betekent, maar dezelfde functie heeft: de fantasie te prikkelen. Zo creëren verhalen een droom-wereld die er voor eenieder anders uit ziet en anders voelt. Door taal te gebruiken om beelden en gevoelens te beschrijven gun je iedere lezer zijn eigen droom. Dat is wat verhalen voor
mij al van jongs af aan zijn: voeding voor dromen. Dromen die het leven zin geven. En wat kan de zin van het leven anders zijn, dan je leven zin te geven?

Labels

Laatste berichten

What's up 8

Columns - maandag 13 december 2010

Oho, je bent echt geen Slipknot of zo hoor", hoor ik het naar schatting twaalf jaar oude meisje naast me met een sarcastische toon net iets te hard zeggen. Ondertussen staat een meisje van een jaar of zes, vermoedelijk haar zusje, helemaal uit haar dak te gaan op de muziek van de soloartiest die zojuist onwennig heeft plaatsgenomen op het podium. Jumpstyle. Wanneer ik de handen van Darker (die overigens in de verste verte niets wegheeft van Slipknot) zie trillen, voel ik de plaatsvervangende schaamte voor de grote bek van het twaalfjarige meisje aanzwellen. Maar het vertrouwen dat het onvoorwaardelijke enthousiasme van haar jongere zusje uitstraalt, lijkt alles weer goed te maken. En toch blijf ik die priemende blik van het publiek in mijn rug voelen. Een massale blik die Darker ongetwijfeld ook ziet. Vanachter de biertjes om mij heen begint geluid te klinken. Mijn gezelschap stelt zijn oordeel wat langer uit en brengt het fluisterend, maar het is er wel. Het jumpende meisje op de eerste rij is niet groot genoeg om de golf van meningen die zich richting Darker beweegt te stoppen tot aan het laatste akkoord. Ook ik begin te denken. Wat vind ik eigenlijk van dat zenuwachtige mannetje dat daar op het podium in zijn eentje zijn levenswerk staat te brengen, omdat hij blijkbaar niet in staat is dat te delen met een band? Het mannetje dat in plaats van 'dankjewel', 'alsjeblieft' zegt na afloop van elk nummer. Het mannetje dat de bediening van zijn sample-apparaat (vervanging voor de band) niet helemaal onder controle heeft waardoor hij regelmatig opnieuw moet beginnen met een liedje, en eigenlijk ook niet zo goed kan zingen, maar wel lekkere muziek maakt. Dat allemaal sta ik te denken, op mijn vrije Hemelvaartsdag in café de Kram. Dat kleine meisje staat nog steeds met een onbezorgde lach op haar gezicht te jumpen. Zij kan wél meningloos genieten.

Deze column is gepubliceerd in de rubriek What's up van het universiteitsblad Cursor van de Technische Universiteit Eindhoven in jaargang 49, op donderdag 24 mei 2007. Zie www.tue.nl/cursor

Reactie plaatsen

Naam

E-mail

Bericht

Reacties worden geladen...
Monique in LAF