Bestemming bereikt
Verbinding verbroken

Met zijn penseel zet de kunstenaar een symbool neer dat voor iedereen iets anders betekent, maar dezelfde funtie heeft: de fantasie te prikkelen. Zo creëren verhalen een droom-wereld die er voor eenieder anders uit ziet en anders voelt. Door taal te gebruiken om beelden en gevoelens te beschrijven gun je iedere lezer zijn eigen droom. Dat is wat verhalen voor
mij al van jongs af aan zijn: voeding voor dromen. Dromen die het leven zin geven. En wat kan de zin van het leven anders zijn, dan je leven zin te geven?

Labels

Laatste berichten

Vorige Volgende

West Highland Way - You'll never walk alone

- vrijdag 14 september 2018

Er was 
De vrouw uit Virginia die met pensioen was gegaan, 
De Poolse meisjes die niet wisten dat ze zo'n grote tent hadden meegebracht (dobre, dobre), 
de Duitser die ze uitlegde hoe je een tent op moet zetten, 
Davy (the [self-exclaimed?] WHW legend) die vertelde wat the proper way to do Ben Nevis is (en dat hij de avond ervoor twee zestienjarige meisjes had dronkengevoerd, maar dat maakt zijn advies niet meer of minder bruikbaar), 
De Amerikanen uit Oregon die  vol ontzag mijn rugzak aanschouwden en beteurerd vertelden dat zij eigenlijk een bagageservice wilden boeken, maar tja, ze hadden pas drie dagen geleden besloten dat ze de WHW gingen doen (ze waren ooit in Weesp [spreek uit: Wesp] geweest, beautiful! But nobody knows of it [misschien vanwege de uitspraak]), 
Het Koreaanse meisje dat iets was vergeten in het hostel en het hele pokke-eind terug moest lopen, 
De Belg die had ontdekt hoe het semi-wildkamperen bij Camp Sallochy werkt en dat vervolgens in het Engels aan me ging uitleggen, 
De dagjesmensen op Conic Hill met hun tikkende wandelstokken, 
Duitsers, zo veel luidruchtige Duitsers, 
De vrouw die hielp mijn tas over het hekje te tillen (look out, it's heavy, that's alright, I have many children), 
En Amerikanen (beautiful, beautiful, amaaaaazing), 
Midges, 
Het wassende water van Loch Lomond, 
De eend die me wekte, 
De hond die zijn vacht aan mijn laatste schone t-shirt droogde, 
Puzzelen met keien en voeten, smalle paden, diepe afgronden en watervallen, 
Het wankele evenwicht van je eigen huis en bed op je rug dragen, 
Trui-aan-trui-uit-weer, 
Zal-ik-mijn-regenbroek-aantrekken-nee-wacht-maar-even-shit-nu-toch-te-laat-weer, 
Midges, 
Duitsers, 
Een geit op het pad, nee, niet erlangs, achter een hekje, gewoon even wachten totdat de geit overgestoken is, 
De weekendwalker ladies, locals die zonder mij verdwaald zouden zijn (ja, echt waar, geen grapje), 
Schoen (en broekspijp) vast in de modder, 
Het Nederlandse meisje met in roze tape verpakte knieën, 
Amerikanen, 
Midges, 
Nog meer midges, 
Snurkers, 
Giechelaars, 
Steven en Beth, mijn supporters tijdens de beklimming van de Ben Nevis, 
De pianospeler halverwege de berg, 
Het verdriet van de laatste vijf kilometer, 
De opluchting van de laatste vijf kilometer, 
Erachter komen dat dit nog niet het eindpunt was, 
Fish & chips beschouwen als een fatsoenlijke maaltijd na anderhalve week proteïnerepen en pasta en rijst uit zakjes, 
Vreugde om een gehorige en tochtige hotelkamer, 
De lange treinrit terug (damn, heb ik zo ver gelopen?), 
Verdrinken in de massa in Glasgow, 
Een huis gevuld met drogende tent, mat, slaapzak, schoenen en sokken, 
Weer slapen in een bed dat ik niet de hele dag op mijn rug heb gedragen, 

En tussen dat alles nog zoveel rust, schoonheid en fysieke uitdaging

Reactie plaatsen

Naam

E-mail

Bericht

Reacties worden geladen...