Bestemming bereikt
Verbinding verbroken

Met zijn penseel zet de kunstenaar een symbool neer dat voor iedereen iets anders betekent, maar dezelfde funtie heeft: de fantasie te prikkelen. Zo creëren verhalen een droom-wereld die er voor eenieder anders uit ziet en anders voelt. Door taal te gebruiken om beelden en gevoelens te beschrijven gun je iedere lezer zijn eigen droom. Dat is wat verhalen voor
mij al van jongs af aan zijn: voeding voor dromen. Dromen die het leven zin geven. En wat kan de zin van het leven anders zijn, dan je leven zin te geven?

Labels

Laatste berichten

Vorige Volgende

E=MC2

Gedichten - vrijdag 16 maart 2018

 

Het begint hier

van hier, dijt het uit
herinner ik mij
de toekomst
en de toekomst
en de toekomst

zie ik lente zomer worden
hier stopt de tijd
mijn voeten in het zand
zeewind in mijn hoofd
in de jouwe mijn hand 
wandelend door de branding 
toen liefde nog verliefdheid was
en jij een onderdeel van mij
en ik niet wist
dat jij een ander worden zou
dat jij een ander worden kon

en hier
op eenzelfde strand
bouw ik met mijn vader van zand
een kasteel
waar we in gaan wonen
want mijn vader is een prins
en ik ben zijn prinses

en hier
gaat de zon onder
ook hier
de ondergang van de zon
de bron
die alles veroorzaakt
vervolgens zelf vergaat
en licht achterlaat
leven achterlaat
mag het zo simpel zijn?

zomer wordt herfst 
en de tijd botst
in paradox
een uur dat kwijt was
teruggevonden
voortgeraasd 
door bladblazers 
maar ik trek het mij niet aan
ik speel in de bladeren
het enige wat ik aan moet trekken is mijn jas
want mama is bezorgd om mij
zorgt om mij
dat is wie ik ben
ik ben een dochter
onderdeel
van een gezin
in het grotere geheel

maar wanneer de winter glijdt
door de straten van de stad
die zichzelf niet blijft
draag ik al lang geen wanten meer
aan een touwtje door de mouwen van mijn jas
de houdbaarheidsdatum van mijn bankpas
verstrijkt keer op keer
en de tijd maakt massazelfvernietigingswapens
van vrijheid van meningsuiting
want in de koude oorlog om de definitie van rechtvaardigheid
heb je een standpunt nodig
anders val je om

de regel is 
dat de stad leeft
als de meerderheid plezier heeft
niet in kleine initiatieven
die verscheidenheid gerieven
dus blijf ik thuis
op de bank
in mijn huis
dat van de bank is
en kijk ik tv
tot ik moet huilen van de clichés
ik zou zo graag vegetarisch door het leven gaan
maar niemand kan om die eenheidsworst heen

we dijen uit met een snelheid groter dan het licht
maar willen niet zwichten voor het inzicht
dat we elkaar nooit kunnen bereiken
omdat we massa zijn
we kunnen niet tijdreizen

het maakt niet uit
hoeveel zwarte gaten
we in de wereld slaan
de tijd stopt niet
in de verte knalt altijd vuurwerk
in de verte 
zijn altijd voornemens

kon ik met terugwerkende kracht
mijn eicel splitsen
mezelf in de oorsprong
over twee levens verdelen
en voor de helft reizen 
geen seconde wijzer 
met de snelheid van het licht
de andere helft 
slaat haar vleugels uit
en veroorzaakt een storm
of vermoordt mijn grootvader

maakt het wat uit?
de zon is dood
lang leve het licht
lang leve de paradox
want als er geen doel is
hoe houden we dan de score bij?
ik heb een standpunt nodig
anders val ik om
in de vierde dimensie 
1 seconde
300.000 kilometer
we dijen uit
staan nooit stil
het hier en nu is onbereikbaar
wij zijn onbereikbaar
wie komt ons redden?

ik zou graag op vakantie gaan
in het verleden
mezelf uitgummen
al die massa
in mijn hoofd
op tv
in de krant
op het wereldwijde web

het wordt groter en groter
en er zijn geen voegen 
om uit te barsten
wij dijen uit

zonder relativiteit
want de dichtheid krimpt niet
het pak koffie blijft onder druk
en in het vacuum vraag ik me af
waar al die ruimte dan blijft
waarom krijgen we niet meer tijd?

of kijk nou ik teveel
naar het geheel
het uitdijende geheel
dat ik niet bevatten kan
dat uit mijn voegen barst
heb ik geen relativiteit?

ik ben geen Einstein
ik ben een dochter
en ik begrijp het niet meer
ik begrijp het geheel niet
en kan mezelf niet opdelen
zonder in een paradox te resulteren

ik ben een mens 
met voegen
en ik kan barsten
als ik niet genoeg ruimte krijg
niet genoeg tijd

dit is mijn relativiteit: 
als alles groter wordt
moet ik krimpen
totdat ik een meisje ben
en met mijn vader in een zandkasteel woon

als we geen massa waren
konden we tijdreizen

Reactie plaatsen

Naam

E-mail

Bericht

Reacties worden geladen...